Po wybudowaniu kolei krajobraz Mrozów i okolic powoli zaczął się zmieniać. Pierwsze pociągi miały przewozić jedynie towary, ale już w 1871 roku zostały uruchomione pociągi osobowe i tzw. pociągi spacerowe, którymi do Mrozów zaczęli przyjeżdżać letnicy. Rosła sława Mrozów, chętnie wybieranych na wiosenno-letni wypoczynek poza miastem. Letniskowa popularność, kolej i dogodne warunki klimatyczne zdecydowały o lokalizacji Sanatorium dla piersiowo chorych w Rudce koło Mrozów, które otwarto w 1908 roku. Kolej przywoziła również nowych, stałych mieszkańców. Myli się jednak ten, kto uważa, że wokół nowej stacji Mrozy szybko po uruchomieniu kolei powstało centrum handlowo-usługowe, a ceny okolicznych parceli w ekspresowym tempie rosły. Mapy z końca XIX i początku XX wieku pokazują, że proces rozwoju przebiegał bardzo powoli. Musiało upłynąć ponad 40 lat, aby ujawnił się potencjał miejsca, a inwestorzy przekonali się do korzystnej lokalizacji wokół kolei. Zdumiewa fakt, że osada Michałówka, stanowiąca dzisiejsze centrum Mrozów, ograniczona ulicami Kolejową, Jana Kilińskiego i Armii Krajowej, do 1913 roku była praktycznie niezagospodarowana. W 1864 roku stanowiła dobra dworskie, których nie objął ukaz o uwłaszczeniu. Właściciele dóbr kałuskich nie widzieli w niej pieniędzy, bo wymienili ją na jakieś inne ziemie w procesie scalania i wymiany. I tak ziemia przeleżała aż do 1913 roku, gdy w końcu od Marianny Bartnickiej kupił ją Michał Spitzer – kolonista niemiecki, który zwęszył interes, podzielił nieruchomość na małe parcele i sprzedał z dużym zyskiem. Przypomina to epizod zagospodarowywania przedmieść Kalińca wokół kolei opisany w „Nocach Dniach” przez Marię Dąbrowską: niezrozumiałe wizje rozwoju odważniej myślących, wątpliwości lękliwych inwestorów, spekulacje cenami gruntów. Potrzeba było czasu i inwestycyjnej odwagi, aby przekonać się do kolei. Symboliczne 40 lat oznacza zmianę myślenia równą jednemu pokoleniu.