„[…] Jakoż, 25-go z rana czoło tej kolumny zjawiło się nagle na lewym brzegu rzeki, ale zamiast uprzedzić Umińskiego, zatrzymało się przez dzień cały na mozolnej przeprawie, wyglądając dalszych poleceń Feldmarszałka.

Tymczasem korpusa Moskiewskie zebrane około Wodynia, postąpiły na Kałuszyn we dwóch kolumnach: pierwsza, główna, z Feldmarszałkiem boczną i przemokłą drogą Wodynia i Jeruzalem; druga, Palena I, przez Porki. Pierwsza miała, jak wiadomo do sprzątnięcia dywizyę Giełguda i jazdę K. Skarzyńskiego, których massa w Cegłowie, a awangarda pod Dembińskim w Kuflewie się znajdowały. Awangarda ta składała się z brygady konnej, to jest z 4go ułanów, z 2go Mazurów i jazdy Podlaskiej, z dwóch batalionów 4go strzelców pieszych, i czterech dział pozycyjnych, – ogółem 2200 koni i 1300 piechoty.

Kuflew położony jest na lewo, tuż przy drodze prowadzącej od Cegłowa do Jeruzalem. Przed wsią na strzał armatni odległości, płynie bagnisty strumień z mostem przy wiosce Kołacz. Od strony Jeruzalem po nad tym strumieniem, rozciąga się pasmo wzgórz mogące służyć za kurtynę massom zbliżającym się od wschodu. Na prawo drogi Cegłowskiej, nieco po za wysokością Kuflewa, wystaje obszerna wyniosłość panująca nad wielką i nagą równiną. Tutaj Dembiński kazał wysypać zapleczniki dla swoich czterech dział, które miały ostrzeliwać równinę rdzennie, a drogę i czoło wsi ukosem. Na lewo drogi, którędy właśnie zbliżał się nieprzyjaciel, równina obwiedziona jest od wschodu, północy i zachodu bagnistym łękiem; tak, że dla dostania się do lasu Cegłowskiego, musiał nieprzyjaciel koniecznie opanować Kuflew pod flankowym ogniem baterii postawionej na przeciwnej stronie drogi. Przed wsią są obszerne zabudowania i zagrody dworskie, które dowódca osadził swoją piechotą; brygadę zaś konną ułanów i Mazurów wyprowadził w szachownicę pod most przy Kołaczu. Jazda Podlaska stanęła w tyle na prawo, i tylko jeden jej szwadron posunął się na wzgórza po drodze prowadzącej do Latowicza.

Oddział Manderstierna złożony z brygady pieszej Morskiej, z huzarów, kozaków i dział 6, pokazał się po południu na wzgórzach za Kołaczem, i począł się szykować nad brzegiem trzęsawisk dla zabezpieczenia defilady Trzeciego Korpusu jazdy i korpusu grenadierów. Jazda Manderstierna rzuciła się wkrótce na szachownicę ułanów i Mazurów. Dembiński odsadziwszy się od środka równiny, odparł tę szarżę i znów cofnął się pod same zagrody dworskie.[…]

Dembiński pragnąc oszczędzić swoją szczupłą piechotę, rozkazał jej opuścić  dwór i cofnąć się do lasu za wieś; ale nieprzyjaciel dopóty z tego odwrotu nie mógł korzystać, dopóki jego ogień naszego nie przytłumił. Rozżarła się więc kanonada, w której cztery armaty pozycyjne odpowiadając kilku bateryom moskiewskim, aż do wieczora zawiesiły zaczepkę Dybicza. Ale to wyrównywało zupełnemu zniweczeniu takowej; gdyż cała jej skuteczność zależała od spiesznego i gwałtownego poskotu kolumny Feldmarszałka do Mińska, po za linią armii polskiej.”